Koło Fortuny z Kostiumami na Halloween

Wiedźma jest konsekwentnie wymieniana jako najpopularniejszy kostium halloweenowy dla dorosłych w USA, podczas gdy kostiumy Spider-Mana i księżniczek walczą o pierwsze miejsce wśród dzieci. Elsa z Krainy Lodu przez bezprecedensowe 4 kolejne lata (2014–2017) zajmowała pierwsze miejsce w kategorii kostiumów dziecięcych. National Retail Federation śledzi te rankingi corocznie.

Halloween wyewoluowało z Samhain, celtyckiego święta zbiorów oznaczającego koniec lata, obchodzonego 31 października na obszarach dzisiejszej Irlandii, Szkocji i Walii. Celtowie wierzyli, że tej nocy zaciera się granica między żywymi a zmarłymi. Kiedy Imperium Rzymskie podbiło tereny celtyckie, połączyli Samhain z rzymskimi festiwalami. Irlandzcy i szkoccy imigranci przywieźli tradycje halloweenowe do Ameryki Północnej w XIX wieku.

Nie były – aż do 1939 roku. Zielonoskóra wiedźma została całkowicie wymyślona na potrzeby filmu "Czarnoksiężnik z Oz", gdzie twarz aktorki Margaret Hamilton pomalowano na zielono przy użyciu makijażu scenicznego na bazie miedzi. Przed tym wiedźmy w sztuce, literaturze i folklorze były przedstawiane z normalnym kolorem skóry. Wizerunek z Oz był tak ikoniczny, że na stałe zmienił sposób, w jaki zachodni świat wizualizuje wiedźmy.

Historycznie istniały „paniki” związane z wampirami. W XVIII-wiecznych społecznościach Europy Wschodniej ludzie szczerze wierzyli w wampiry i wykopywali świeże groby, szukając oznak „nieumarłości” (wzdęcia i krew wokół ust – naturalne procesy rozkładu, których wówczas nie rozumiano). Władze wbijali kołki i palili ekshumowane zwłoki. Drakula Brama Stokera (1897), częściowo inspirowany Władem III Palownikiem, znanym z wbijania wrogów na pal, czerpał z wieków tego folkloru.

Koulourofobia to kliniczne określenie na intensywny lęk przed klaunami, który według szacunków dotyka około 7,8% dorosłych. Badania sugerują, że lęk ten ma swoje korzenie w efekcie „niesamowitej doliny” – makijaż klauna wyolbrzymia ludzkie cechy do stopnia, który wywołuje niepokój, a nie rozpoznanie. Seryjny morderca John Wayne Gacy (1978) i fikcyjny Pennywise z filmu IT (1990, 2017) znacząco nasiliły to kulturowe powiązanie między klaunami a niebezpieczeństwem.

Psot czy cukierków w obecnej formie rozwinęło się w Ameryce Północnej w latach 20.–30. XX wieku, czerpiąc z wielu tradycji: średniowiecznej europejskiej praktyki „souling” (chodzenie od drzwi do drzwi po ciastka dla dusz w zamian za modlitwy za zmarłych), szkockiego „guisingu” (przebieranie się i występowanie za smakołyki) oraz irlandzkich tradycji Samhain. Firmy produkujące słodycze agresywnie promowały psot czy cukierków w latach 50., przekształcając ją z tradycji sąsiedzkiej w narodową instytucję.